صدای گریه هایت را می شنوم و باز تو درمیان شعله های رقابت گروه هایی سیاسی آتش گرفتی…آنگاه که رفتی گل نثارشان کنی ، دشمن سینه ات را نشانه گرفت تا یادت بماند روزگار تو را به بازی گرفته ، بازی که هیچ گاه پایانی ندارد و هیچ کسی برنده آن نخواهد بود . شعله های آتشی که هزاران سال است روشن است ، و هر بار از شعله های آنها خانه ی می سوزد و به خاطره ی دردناکی تبدیل می شود.
مانند یک گروه کبوتر به آسمان ها پر کشیدید و پوزخندی به آدمیان زمانه زدید…و حال ،آنهایی که نتوانستند مانند شما ها به پرواز در بیایند باید نشان تلخ این حادثه را به دوش بکشند . دلم برای آدمیان این زمانه می سوزد، آدمیانی که می خواهند با به خون کشیدن دل بزرگ شماها ، کوچکی خودشان را نشان دهند .
من به عنوان یک دانش آموز دور از وطن ، پرواز در آمدن تعدای از هم قطارانم از قفس زندگی را به سوگ نشته ام که هر کدامشان رویایی برای آینده داشتند، رویایی که زودتر از به حقیقت پیوستن ، برباد رفت…
مقصر من و تو هستیم که حرف های در ظاهر دلسوزانه را باور کردیم . در حالی که قربانی رقابت کور و کینه توزانه ی بیش نبودیم . این است سرنوشت من و تو …