کشته شدن زنان و کودکان بی گناه ، کشته شدن غیر نظامیان ، بمب گذاری های انتحاری، پرواز کردن دانش آموزان و ترک کردن این خرابه از دست آوردهای این شش ، هفت سال حکومت بعد از طالبان است . قبل از آن هم اوضاع چندان خوب نبود ، همان حکومت طالبان را می گویم که زنده زنده آدم سر می بریدند و زنده زنده به گور می کردنند و می کنند. یادم می آید سال دو هزار و یک میلادی بود که بعد از حملات نمایشی یازدهم سپتامبر آمریکا با ارتش و سربازهایش قلب افغانستان، کابل را هدف حمله قرار داد.
از آن روز تا به حال هرچه که در اخبار می خوانم حکایت از کشته شدن بیگناهان و غیر نظامیان در یک نبرد خیالی است . نبردی که هفت سال است بدون هیچ هدفی مردمان افغانستان را از زندگی شان محروم می کند . نبرد دروغین با خشخاش، با تروریست و یا نبرد با همان بن لادن و ملاعمرش .
سکوت در مورد قضیه ی کوچی ها ، به شهادت رسیدن تعدای از دانش آموزان ، قتل عام ها ، حملات انتحاری ، بمب گذاری هتل کابل ، انفجار برنامه ریزی شده ی زندان قندهار و خیلی از حادثه های بزرگ دیگری که حتی به یاد آوردنشان دل آدمی را می رنجاند خود حاکی از بی ارزش بودن جان انسان ها در افغانستان است.
همین چند وقت پیش در جایی خوانده بودم پدری فرزندش را به ازای هزار دالر به یک خان فروخت …این هم یک مثال دیگرش! وقتی که یک سگ جنگی را به جای یک انسان تعویض می کنند ، این چیزها دیگر چیزی به حساب نمی آید. این حادثه ها ، حوادث دلخراشی هستند که هم در زمان طالبان اتفاق افتاده اند و هم در زمان کرزی اتفاق می افتد . با گذشت بیش از سی سال نا آرامی در افغانستان هنوز هم این حکایت ها تغییری نکرده اند ، حادثه ی امروز در سفارت هند خود ثابت کرد که این نا آرامی ها و حکایت ها ادامه خواهد داشت .حکایتی که زندگی بیش از سی و یک میلیون نفر را به بازی گرفته و آن ها را به بی ارزش ترین متاع جلوه می دهد.