تا شقایق هست ، زندگی باید کرد …

مطلب مرتبط :
گزارش تصویری از وبلاگ زندگی در بامیان

به گزارش سایت شبکه اینترنتی ایرانیان مقیم تورنتو (ایرانتو) نوروز باستانی در کانادا به رسمیت شناخته شد و اولین روز بهار با عنوان “عید نوروز” در تقویم های کانادا ثبت گردید .
این موفقیت بزرگ را به تمامی فارسی زبانان مقیم کانادا تبریک و تهنیت گفته و از تمامی دوستان ایرانی ، خصوصا آقای دکتر رضا مریدی ، نماینده ایرانی در پارلمان آنتاریو که برای ثبت نوروز باستانی در کانادا تلاش کرده اند قدردانی می کنم .
قابل ذکر است که  کشورهایی فارسی زبان ، مانند افغانستان ، تاجیکستان و کشورهای دیگر آسیای میانه نیز  جشن های نوروزی را گرامی می دارند و نوروز تنها مختص مردم ایران نمی باشد . همانطور که در کتابهای تاریخی ثبت شده است ، جشن نوروز از هزاران سال پیش در بلخ باستان تجلیل می شده است و حالا نیز همه ساله میله باستانی گل سرخ در شهر مزارشریف افغانستان با بر افراشتن جهده مولا علی (ع) در جایگاه مخصوص آن در غرب روضه شریف ،به مدت چهل شبانه روز  در این شهر بر پا داشته می شود و یکی از بزرگترین جشن ها در افغانستان محسوب می شود . برای زیارت و تماشا از سراسر افغانستان ، حتی از پاکستان زن و مرد ، کودک و بزرگ به این شهر می آیند.
گفتنی است که روز چهار شنبه زیارت روضه شریف مخصوص زنان ودختران است و هیچ مردی حق ورود به روضه شریف را ندارد. از بام تا شام زنان و دختران آزادانه به هر طرف گشت وگذار می کنند و برای خود می خوانند و شاد می باشند.
به هر حال ، این تلاشهای دوستان ایرانی، راهی برای بازنگری دید جهانیان نسبت به کشورهای خاورمیانه به خصوص خراسان بزرگ بازنماید و امید است این تلاش ها ادامه یابد تا آن چهره ی خیالی که غرب از مردم این ناحیه در ذهن دارند تغییر یافته ، جای آن را همسویی و همدلی بگیرد ، به امید آن روز …

مطالب مرتبط :
آلبوم عکس : مراسم جشن نوروز در مزارشریف
تجلیل بی سابقه از نوروز در مزار شریف

مطالب مرتبط :
کمک ۲۷ میلیون دالری یونیسف به افغانستان
افشای معاشات امتیازی مقامات بلندپایه دولت افغانستان در سال ۱۳۸۶
قاچاق مواد مخدر - تحقیقات در مورد ارتباط برادر حامد کرزی با آن
حمید گل: در آمدمواد مخدر بیشتر در جیب برادر کرزی می ریزد تا طالبان
و برگی از کارنامه هفت ساله آقای کرزی

آتــش شـکست حرمت معصــوم آب را     کابوس خوف ، شیشه رویای ناب را
تصـویرهـای تیره و چـرکیــن کیــنـه هــا    آلـوده اند  ذهـن  مـصفـای قـــاب را
در آسـمان ، شیـوع شـباویر کرده است    اشغال ، برج غیرت سرخ شـهاب را
شامــی تنـید رشـته تاریک ، تا کـــشید    در بنـد ، دست شعلـه ور آفــتاب را
خم گشت عرش قامت کهسارو تازه کرد    زخــم هزار سـاله نســل عــقاب را
سـوی بــقا ســوار خـطــر پوی آسـمان    مهــمیز زد سـمند سپیــد شتاب را

زخم هزار ساله
شاعر : محمد حسین هاشمی

کریسمس و بچه های افغانستانی

و فردا کریسمس است … شبی که کودکان به زور بخواب می روند و ته دلشان می خواهند فردا زود بیدار شوند تا کادو های رنگ و بارنگشان را باز کنند . کادوهایی که با کاغذ کادوی قرمز و با ربان سبز بسته بندی شده اند و خواب را از چشمان کودکان ربوده اند .
در یکی از گوشه های این جهان بزرگ ، درست در یک کشور عقب افتاده جهان چهارمی مثل افغانستان کودکان نه تنها امشب را خوب نمی خوابند بلکه سال هاو شاید هم قرن هاست که کودکان آن شبها نا آرام چشم بر هم می گذارند و به این شکل بزرگ می شوند . این بی خوابی بخاطر هیجان بازکردن کادو نیست ، به خاطر دیدن چهره بابانوئل هم نیست ، به خاطر شادی برآورده شدن آرزوهایشان هم نیست . آنها خود خبر دارند که بابانوئل سالهاست که اسامی کودکان افغانستان را از لیست کسانی که باید به آنها هدیه بدهد پاک کرده است .
این بی خوابی به خاطر سرمایی است که سراسر خانه های گاه گلی و چادر های پاره شان را فرا گرفته است . این بی خوابی برای آن است که شکم های کوچکشان نانی درونش نیست . آنقدر گرفتاری زیاد است که حتی فکر کردن به ریش های سفید بابانوئل با آن شکم چاقش آنها را می آزارد .
شبی نیست که به آرامی چشم هایشان را ببندند و مانند دیگر کودکان جهان با لالایی های پدر و مادرشان به خواب روند . هرچندتعدادشان یا پدر و مادرهای شان را از دست داده اند و یا تا چشم بازگرده در خرابه بزرگ شده اند . کودکانی که تنها یک بار هم از جانب کسی هدیه ی دریافت نکرده اند ، حتی بابانوئل افسانه ای .
برخی شان سالهاست که بدون سقف به سیمای آبی رنگ آسمان چشم دوخته اند و نه تنها در جستجوی بابانوئل نیستند که برای یافتن امید تلاش می کنند . ما زیر سقف های آجری و چوبی با ترس از پنجره به آسمان نگاه می کنیم و پریشان دنبال بابانوئل می گردیم و آنها دنبال یک لقمه نان!

دست هایم را به زور گرمای بخاری اتاقم روی کیبرد تکان می دهم. هر چه بیشتر دمای اتاق بالا می رود احساس سرمای بیشتری می کنم . پشت پنجره اتاق ، اگر حساب ریاضی از یادم نرفته باشد حدود ده سانتی برف بجا مانده است. روبه روی پنجره اتاق درست یک تیر برق قرار گرفته که رویش چندین گنجشک آرام بال هایشان را بسته و جای خشک کرده اند.
سرمای زمستان نیست که دل و روحم را سرد کرده ، چیز دیگری است . دست هایم همچنان روی کیبرد رژه می روند و نمی دانم چرا اینقدر کلمه ها را روی کیبرد محکم می فشارم. شاید به خاطر این باشد که حس سرما را از وجودم به کلمه ها منتقل کنم . و چه دشوار است ، تصور کردن ، فکر کردن و نوشتن .
بعضی وقت ها آدمی سخت مشغول کارها و دشواری های این زمانه می شود که خیلی چیزها را از یاد می برد ، از آبی بودن رنگ آسمان گرفته تا سفیدی رنگ برف . شاید نگاه کردن به آسمان هم وقت گیر باشد ولی در هنگام برف باریدن مجبوری حتی برای یک لحظه کوتاه هم که شده سرت را بلند کنی .
هنوز سرد است ، برف یک ساعتی می شود که دیگر نمی بارد . تعداد گنجشک های روی تیر برق کم تر شده است و هر چند دقیقه ی یکی شان پر می زند و می رود .

بلاخره فرصتی پیدا کردم که شاهکار خالد حسینی را بخوانم ! شاهکاری که خبرش در وبلاگستان پیچید و نظرات همه را با یک رمان عوض کرد !
چند وقت پیش یکی از دوستان ایرانی برایم ایمیلی زده بود و در آن نوشته بود : ” کتاب کایت رانر را خوانده ای آزاد ! عجب چیزی است این کتاب ! من که کلی نظرم در مورد شما افغانی ها عوض شد ! ” . من هم که کتاب را نخوانده بودم هیچ چیزی در جوابش ننوشتم و ترجیح دادم جوابش را وقتی بدهم که خودم شخصا کتاب را بخوانم و بسنده به نوشته های وبلاگستان نکنم .
دیروز کتاب را خلاص کردم ، حدود دو تا سه هفته طول کشید تا توانستم این کتاب را بخوانم . البته بیشترش به زور کلاس زبانمان بود که باید هر هفته یک کتاب بخوانیم . کلا خواندن این کتاب برایم یک افسانه شده بود ، از اینکه چطور نظر یک ایرانی در مورد افغانستانی ها با خواندن یک کتاب عوض شده بود واقعا تعجب کردم! افغانستانی هایی که بیش از ده ها کتاب در ایران منتشر کردند و حتی یکی شان به اندازه رمان خالد حسینی مشهور نشد ! و حال تنها با تصویر کشیدن گوشه ی از این زخم، نظر جهانیان عوض شد !
قطعا وقتی کتابی به زبان دیگری ترجمه می شود در آن تحریف های نیز بوجود می آید . حال این ترجمه در کشوری صورت گیرد که قانون کپی رایت ستاره سهیل است و هر چند زمانی روی رخ نشان می دهد . راستش را بخواهید این فکر در ذهنم بوجود آمده که نسخه ی فارسی این کتاب با نسخه انگلیسی آن کاملا متفاوت خواهد بود ، هرچند من حتی جلد کتاب فارسی اش را هم ندیده ام و آن چه را که خواندم نسخه زبان اصلی بود .
زبان اصل گفتیم و یاد یک سری مسائل دیگر در باب کایت رانر افتادم . کتابی که در آمریکا توسط خالد حسینی به زبان انگلیسی نوشته شده در ایران به زبان فارسی چند بار چاپ می شود و تعداد زیاد آن را می خوانند، ولی کمتر کسی پیدا می شودکه کتاب های فارسی خودمان را بخوانند ! حتی در همین  کانادا ! وقتی یک  جوان افغانستانی را می بینی و از او سوال می کنی چند کتاب در مورد افغانستان خوانده ای ؟با دلگرمی تمام می گوید : ” کتاب کایت رانر را خوانده ام ” و اگر نام کتاب های تاریخ و یایکی از کتاب های داستان فارسی را که خود هموطنان نوشته پرسان کنیم ،یا سرش را به علامت نمی دانم تکان می دهد و یا سکوت می کند .
قصد خلاصه نویسی کتاب را اصلا ندارم که تنها با جستجوی یک کلمه خالد حسینی صدها گزینه در گوگل برای بینندگان و خوانندگانش موجود است . قصد موشکافی درونمایه  کتاب را نیز ندارم و اصلا نمی خواهم میدان جنگ راه بیاندازم که صبا روز متهم به قوم گرایی شوم ! البته در نظر بعضی ها حرف دل زدن و حمایت کردن ، قوم گرایی حساب می شود و کارهای دیگر تنها وظیفه شناسی !
خلاصه کلام ، کتاب کایت رانر به دلم ننشست … افسانه کایت رانر چیزی است که هر لحضه در افغانستان در حال تکرار است ! از محبوبیت کتابش گرفته تا کلمه به کلمه توهین ها و تحقیر هایش ! کایت رانر کتابی بود که مانند فیلم های هندی نویسنده اش یک شبه پول دار شد ، در جهان معروف شد و در آخر با انتشار فیلم دیگری دین چند ساله خود را به افغانستان ادا کرد. میلیون ها نفر در سراسر دنیا آن را خواندند ، یکی از دلایل موفقیت کایت رانر به خاطر این بود که کتابی است که با زبان انگلیسی در مورد رویدادهای افغانستان توسط یک نویسنده افغانستانی - امریکایی نوشته می شود . مشهور شدنش در کشور هم جوار و فارسی زبان افغانستان نه به خاطر محتوای کتاب بلکه بخاطر امریکای بودن کتاب کتاب است و اگرنه بهتر از این کتاب ده ها جلد توسط داستان نویسان افغانستانی مقیم ایران نوشته شده که حتی بسیاری از ایرانیان از نام آنها اطلاع ندارند. به طور قطع اگر آنها هم یک بار در امریکا چاپ شوند ده ها بار در ایران تجدید چاپ خواهند شد!. از آنجایی که موزیک آمریکایی در کوچه و بازار به عنوان یک تفاخر پخش می شود ،می توان دلیل خواندن این کتاب را نیز نوعی کج دهنی به نظام حاکم دانست نه محتوای کتاب! خواندن کتابی که از انگلیسی به فارسی ترجمه شده به قول جدیدی ها “کلاس دارد ” !

زنگ سوم بود ، کلاس عکاسی و نقشه برداری . معلم یک سری اسلایدها (تصاویر) را آورده بود و راه کارهای عکاسی و چگونگی داشتن یک موضوع جالب را برایمان یاد می داد . هر بار که اسلایدی می گذشت و نوبت به دومین عکس می رسید یک سری کلمات را باید درون کتابهایمان نت برداری می کردیم . نیم ساعت از کلاس همین طور گذشت ، به گمانم حدود چهل تا پنجاه عکس را مرور کردیم . آخرین عکسی که بر ذهنم ماندگار شد یک عکس قدیمی و نه چندان نا آشنا از زنان سرزمین من بود .
برقه های آبی رنگ روی صورتشان ، ایستاده شدن در یک صف منظم و چگونگی به تصویر کشیدن این زنان از نکاتی بود که معلم به آن ها اشاره کرد. برای خیلی از دانش آموزان این اولین باری بود که عکسی از یک انسان به این صورت می دیدند . بعضی هایشان حتی سوال کردند این چه چیزی است ؟ تا اینکه معلم با یک اشاره سرد گفت این ها گروهی از زنان یک کشور آسیایی هستند .
شاید وقتی خنده بچه ها را دید دلش نیامد بگوید اینها زنان افغانستان ، وطن من است . ولی ای کاش می گفت . کاش می گفت اینها زنان سرزمینی هستند که بیش از چندین سال حقیرترین افراد بودند و هستند . کاش می گفت این زنان همان زنان دلاور افغانستان هستند . همان زنانی که برقه پوشیدنشان نشان از مظلومیتشان دارد . زنانی که انسان بودند ، زمانی که طالبان انسان سر می برید .
کاش می گفت اینها زنان سرزمین زخم دیده افغانستان هستند . زنانی که طالبان قدرتش را با کشتن آنها به تصویر کشید ! زنانی که نه تنها برای فرزندانشان مادر بودند بلکه جای خالی پدر را برای فرزندانشان نیز پر می کردند . جای پدرانی که طالبان به زور سرشان نماز می گذاشت ، از سر آنها را حلال می کرد و در آخر با گلوگه بر سرشان حکم دروغ الهی را اجرا می کردند !
عکس ورق خورد …. معلم حتی یک کلمه از حرف های بالا را نگفت و پوزخند سرد نادانی هنوز بر لب دانش آموزان کلاس باقی مانده بود .

ابتدا  وارد وبسایت آواتار می شویم و برروی نوشته sign up now  کلیک می کنیم

————————————————-

بعد از اینکه روی نوشته کلیک کردیم وارد یک صفحه جدید می شویم ، در قسمتی که ایمیل خواسته ایمیل خود را وارد می کنیم ( همان ایمیلی که در قسمت نظرات وارد می کنیم )

————————————————-

بعد از آنکه ایمیل را وارد کردیم یک ایمیل فعال سازی برای ما ارسال می شود . ( به همان ایمیلی که در صفحه قبل وارد کردیم )

————————————————-

وارد ایمیل خود می شویم و نامه ی را که از سایت آواتار دریافت کرده ایم را باز می کنیم . در همان نامه یک لینک آبی رنگ مشاهده می شود . روی آن کلیک می کنیم ( جهت فعال سازی)

————————————————-

بعد از کلیک کردن روی آدرس فعال سازی وارد یک صفحه دیگر می شویم . در قسمت NickName  برای خود یک نام انتخاب کنید و در دو کادر بعدی برای خود پسورد بگذارید و در آخر روی منوی signup کلیک کنید

————————————————-

اگر خطای زیر را مشاهده کردید یا پسوردتان خیلی ساده است و یا نامی که انتخاب کرده اید قبلا انتخاب شده ( دوباره پسورد بهتری بگذارید و نام کاربری تان را عوض کنید)

————————————————-

اگر نام کاربری و پسوردتان قبول شود وارد صفحه زیر می شویم . در آنجایی که نوشته شده : Add one by clicking here  کلیک می کنیم

————————————————-

در قسمت بعدی روی عکس کامپیوتر کلیک می کنیم تا عکس مورد نظرمان را از کامپیوتر آپالود کنیم

————————————————-

با زدن دکمه brows می توانید در کامپیوتر خود دنبال عکس مورد نظرتان بگردید و بعد از پیدا کردن دکمه next  را بزنید

————————————————-

عکس شما آپالود شد ، و حالا باید آن را کوچک کنید . هرجایی که مربع را ببرید آن مربع عکس شما می شود . بعد از اینکه قسمت مورد نظر را انتخاب کردید روی گزینه crop and finish  کلیک کنید

————————————————-

در قسمت بعدی روی G  کلیک کنید . با کلیک کردن روی آن شما هم یک آواتار شخصی خواهید داشت .

————————————————-

از این به بعد در هر جایی که نظر بدهید ( در وبلاگهای وردپرس و وبلاگهایی که از آواتار پشتیبانی می کنند ) عکس مورد نظر شما نمایش داده می شود .

————————————————-

گفتگوهای میان دولت و طالبان که هدف آن صلح و دوستی است ، شده قصه های هزار و یک شب علی بابا برای مردمان زجر دیده افغانستان! از یک طرف وطن دوستی تعدادی گل کرده ، تظاهرات علیه حضور کشورهای بیگانه راه می اندازیم و شعار مرگ بر آمریکا سر می دهیم و ازسوی دیگر کشور خویش را به دست دموکراسی آمریکایی رها کرده و پلاکارت های روزجهانی قدس به دستمان می گیریم (این هم از نوع دموکراسی افغانستانی).
“این وطن ، وطن شدنی نیست” باورکنید ! مثل اینکه دولت مردان افغانستان همان پرونده های سربریدن مردم و آن همه جنایات به دست طالبان ( بین خودمان باشد ، به قول پرزیدنت کرزی فرزندان افغانستان) را گم کرده اند و یا گم انداخته اند !
شکی نیست که  شعار دهندگان دمکراسی زورکی دست شان با القاعده در یک کاسه است ، همان طوریکه دولت طرفدار آن با طالبان همخانه اند.چنانچه جناب آقای کرزی که برای نشان دادن آزادی در افغانستان به پای صندوق رای رفته بود ، این بار هم با نام دموکراسی وارد مصاحبه با فرزندان وطنش ( انتحارگران  و مکتب سوزان) شد و وظیفه شناسی کرد !
این روزها همه اش بحث پیرامون گفتگوهای طالبان با دولت فعلی افغانستان است . متحدان دموکراسی بر این باورند که این گفتگوها به نفع مردم افغانستان تمام خواهد شود ،بی خبر از آن که خود با این اقدام حضور هفت سال نیروهای بیگانه را زیر سوال بردند. زمانی که فرزندان افغانستان توسط ریس جمهور ، طالبان خوانده شوند و آن همه جنایات به دست فرزندان افغانستان از یاد برده شود ، آنوقت است که باید به حال این وطن گریست .
دموکراسی تا چه حدی ؟ تا حد مذاکره با مقصران ساختگی کشته شدن هزاران نفر در برج های دو قلو ! تا حد گفتگو با رهبرانی که سازمان سیا برای کشتن شان جایزه تعیین کرده ! تا حد مذاکره با بزرگ ترین تروریست دست نشانده ی آمریکایی ، بن لادن ! تا حد مذاکره با قاتل هزاران نفر مردم بیگناه ؟ تا حد نشست با گروهی که آرزو دارند سر به تن مردم افغانستان نباشد ! شاید این یک نوع دموکراسی آمریکایی باشد که آمریکا برای افغانستان به ارمغان آورد !

وکیل احمد متوکل، وزیر خارجه طالبان در یک گفتگوی اختصاصی به بی بی سی گفت رهبری طالبان از برنامه ریزیها برای اجرای حملات یازدهم سپتامبر آگاه نبود و…

جالب اینجاست که وقتی این خبر را خواندم اول کمی خنده ام گرفت و بعد برای طالبان و اربابانشان آفرین گفتم که چطور خاک به چشم مردم می پوشانند و واقعیت ها را وارونه جلوه می دهند ! این خبر باعث شد یک مرور دیگر بر اخبار آرشیو بی بی سی که بر اساس همان موضوع در سمت چپ ظاهر می شوند بیاندازم .
اتفاقا به گذارش دیگری در همین رابطه با موضوع : “مبارزه جهانی با تروریسم به نفع القاعده انجامیده است” بر خوردم  و بازهم بی بی سی در این شیرین کاری دیگر به نقل از یک گروه تحقیقاتی بریتانیانی می نویسد :

یک گروه تحقیقاتی در بریتانیا، می گوید دخالت این کشور در جنگ عراق و افغانستان، ‘یک فاجعه’ بوده و مبارزه جهانی با تروریسم، ‘به نفع القاعده’ انجامیده است.

و البته که دخالت بریتانیا به نفع القاعده انجامید ! وقتی خبرگذاری معتبری مانند بی بی سی با وزیر خارجه طالبان یا همان القاعده مصاحبه اختصاصی به راه می اندازند آنوقت ریاست سازمان سیا امریکا داد می زند که مخفیگاه رهبران طالبان هنوز معلوم نیست !

شاید حادثه یازدهم سپتامبر یکی از آن حادثه هایی باشد که هیچ وقت فراموش شدنی نیست . هفت سال پیش در چنین  روزی افرادی با نام تروریست برج های دوقلوی سازمان تجارت جهانی در نیویورک و وزارت دفاع آمریکا را مورد حمله قرار دادند .
مسئولیت این حملات را گروهکی به نام القاعده و با مدیریت شخصی به نام  اسامه بن لادن برعهده گرفت و این بهانه شد برای آغاز هفت سال حضور نیروهای آمریکایی در افغانستان . طبق آمار سایت ویکی پدیا حدود دوهزاو نهصدو هفتادوچهار نفر در حادثه ی یازدهم سپتامبر کشته شدند .
بدلیل وقوع این حادثه آمریکا نیروهای نظامی خود را نام آیساف و ناتو وارد کشور زخم دیده افغانستان کرد تا دست نشانده خود را که دم از قدرت می زد یک جا خفه کند . طبق گذارشات روزنامه ها و مقالاتی که در رابطه با حادثه یازدهم سپتامبر در غرب چاپ شد آمریکا در نبرد با تروریست ساختگی برنده ی این داستان و دلاور جهان شناخته شد .
هنوز مجلات و وبسایت های خبری در حال تحلیل حادثه یازدهم سپتامبر بودند که آمریکا به عراق لشکر کشی کرد تا توان نظامی خود را به رخ منطقه خاورمیانه بکشد . اما انتقام از تروریست برای آمریکا و جهان گران تمام شد . دو هزار نفر در برج های دوقلو جان خود را توسط تروریست از دست دادند ولی اینبار مدعی حقوق بشر با همان راهکار قدیمی خویش جان میلیون ها انسان دیگر را گرفت .

و اما رسانه ها و هالیوود مثل همیشه کار خودشان را به نحو احسن انجام دادند . چهره ی که هالیوود از اسلام و مردم افغانستان در آمریکا ساخت را می توان در فیلم United 93 به واضح مشاهده کرد . خشونت ، انتحار و پست فطرتی خصوصیاتی است که این فیلم نه تنها آن را به مردم افغانستان نسبت داد بلکه اسلام را قربانی افکار پلید سیاست مداران و هالیوود کرد . این بار جنگ روانی علیه مردم افغانستان که خود سالها قربانی قوم گرای شده بودند آغاز شد . هالیوود به انتشار فیلم های خود ادامه داد و نه تنها این زمینه را هموار نکرد بلکه قوم گرایی را در افغانستان با انتشار فیلم های دیگری گسترش داد .
هفت سال از آن ماجرا می گذرد ، هیچ رسانه ی حق جستجو و تحلیل در مورد سیاست های آمریکا و حادثه ی یازدهم سپتامبر را ندارد . هیچ وقت کسی پرسان نکرد که به سر القاعده چه آمد و بن لادن به کدامین سو گریخت . هیچ وقت کسی پاسخگوی بمب های آمریکایی که بر سر هزاران نفر بیگناه منفجر شدند نشد . هیچ وقت کسی پرسان نکرد اموال افغانستان به کدام کشور غارت شدند . بازی که آمریکا با نام نابودی تروریست در افغانستان به راه انداخت قطعا یکی از همین بازی های یازدهم سپتامبر و مسلح کردن القاعده و انتشار فیلم های هالیوودی است . آمریکا با لشکر کشی به افغانستان و کشتن هزاران مردم بیگناه راه دیگری را به یازدهم سپتامبر منتهی کرد .

کسب مدال برنز توسط آقای روح الله نیکپای را در المپیک پکن به ایشان و مردم عذاب کشیده افغانستان تبریک می گویم . بسیار خوشحال شدم زمانی که این خبر را از رسانه ها شنیدم . پیروزی این دلاور نشان داد که اگر به افغانستانی ها فرصتی داده شود در عرصه های هنری و ورزشی در سطح بالاتری نیز حضور پیدا خواهند کرد .
هر چند خبر حضور پیدا نکردن و پناهنده شدن یکی دیگر از ورزشکاران افغانستانی که برای حضور در المپیک پکن آماده شده بود کمی متاثرم کرد ولی بازهم آفرین بر کسانی که در المپیک شرکت کردند و از هر کوشش و تلاشی برای بدست آوردن مدال دریغ نکردند . با پیروزی این قهرمان قوت قلبی برای نوجوانان و جوانان افغانستان ایجاد شد تا آن چهره ی خشن و انتحار پذیری که از مردم افغانستان بر ذهن جهانیان نقش بسته است را تغییر دهند ، اما در سوی دیگر قضیه تعدادی می کوشند شادی مردم افغانستان را تحت شعاع جنگ و خونریزی قرار دهند.

با شنیدن درگذشت ناگهانی حاج مصطفی محمدی یکی از مسئولان همیشگی مجله حبل الله متاثر شدم . او از جمله کسانی بود که نامش همیشه در کارهای فرهنگی و اجتماعی در جمع مهاجرین افغانستانی مقیم ایران دیده می شد . قدم و قلم او در هر کوچه و پس کوچه ی جامعه ی فرهنگی مهاجرین کاملا آشکار بود .
باور کردن اینکه یک فرهنگی صبور ، قانع و گمنام این جامعه ی زخم دیده ی افغانستان را ترک گفت خیلی سخت است . حاج مصطفی محمدی را من از سالهای کودکی ام می شناختم و همواره او را با تعدادی نشریه می دیدم که به دیگران می برد و مشکلات مردم را حل می کردند . درگذشت ناگهانی ایشان موج غمی را در دلم ایجاد کرد. اولش سعی کردم با خودم کنار بیایم ولی هنوز هم باور کردنش برایم سخت است .
آخرین باری که ایشان را دیدم دو سال پیش مقارن همین ایام در منزلشان واقع در یکی از گوشه های شهر مشهد بود. او مثل همیشه لبخندی بر لب داشت ، با اینکه کوهی از مشکلات و فقر را در گوشه ی از عزلت به دوش می کشید اما چیزی به کسی نمی گفت . او غم های خود را با هیچ کس تقسیم نکرد …
با رفتن او قسمتی از خاطرات رهبر شهید نیز به خاک رفت ، چرا که او محرم اسرار رهبر شهید بود و چیزهای زیادی از او به یاد داشت .
در پایان از طرف خود و خانواده ام درگذشت ناگهانی حاج مصطفی محمدی را به خانواده ی محترم محمدی و همچنان خانواده ی محترم رهبر شهید بابه مزاری و جامعه ی فرهنگی افغانستان تسلیت می گویم .

یک ضرب المثل معروف است که می گوید : “دنیا را هر کسی از عینک خود می نگرد ” با این نظر ، قلمرو دید و چشم انداز هر فرد بستگی به نوع عینکی دارد که او به چشم خود زده است . اگر عینک او سیاه و تیره باشد ، دنیا را تاریک و شب گونه می بیند و اگر سبز باشد هر چیز را سبز و روشن و اگر بی رنگ است ، همه چیز را صاف و یک رنگ  می بیند .
هدفم از این ضرب المثل ، این بود که ما وقایع و رخدادهای محیط و جهان را بر اساس همان یافته ها و باورهای تلقینی خود ، مورد ارزیابی قرار می دهیم . از این رو ، نظر به تفاوت برداشت ها ، ارزیابی ها نیز متفاوت و  متضاد اند . این چگونگی برداشت زمانی اهمیت پیدا می کند که فرد بخواهد این یافته ها را به دیگران  نیز منتقل کند .در این راستا مسئولیت کسانی که پشت یک رسانه خبری ، گزارشی  و تحلیلی نشسته اند به مراتب بیشتر و سنگین تر از مسئولیت یک فرد است که مثل قدیم زیر صندلی نشسته و در زمستان برای خانواده ی خود داستان پری و دیو را نقل کند و یا از کارنامه ی بچه پادشاه هفت کشور چیزهایی به دیگران می گوید .
پس چه بهتر که ما نسل سومی ها و شاید هم نسل چهارمی ها ، تجربه های هماهنگ و یافته های متناقص همدیگر را تقسیم کرده ، نقطه مشترک پیدا کنیم . با این دید طرح مصاحبه از راه دور را در نظر گرفتم و تصمیم گرفتم هر چندبار  از یک وبلاگ نویس هموطن دعوت به مصاحبه کنم تا با استفاده از دیدگاه دیگران ، خود راه را شناخته تر انتخاب کنیم .
مصاحبه اول را با ” باچه آزره ” یکی از وبلاگ نویسان موفق و در ضمن طنز پرداز هموطن انجام می دهم . چرا که در باره ی او شنیده ام که قبل از وبلاگ نویسی ، در رسانه نوشتاری نیز دست داشته و گذسته از آن یک هنرمندی است که در رشته های مختلف هنری خلاقیت های خود را نشان داده است . روی این اصل سوال را اینگونه از ایشان شروع می کنیم :
جناب محترم باچه آزره ، لطفا کمی خود را به خوانندگان ” چشمه ریگی” معرفی نموده ، بگویید تجارب شما از فعالیت در رسانه های مختلف دیروز ( نشریات )و امروز ( وبلاگ ها و سایت ها) چیست؟
بشیر بختیاری هستم. متولد جاغوری . کارهای هنری را از سال های اول دهه هفتاد شروع کردم. گرافیک کار می کنم و کاریکاتور می کشم. می توانم با افتخار بگویم اولین و آخرین کاریکاتوریست افغانستانی هستم که آثارم در بیشترین فستیوال های جهان راه یافته  و کاریکاتورهایم  در موزیم های معروف دنیا مثل ( یومیوری شیمبون جاپان . ملانصرالدین ترکیه . هخو تشک بلجیم. موزه های معروف تهزان) ثبت گردیده است. تئاتر های بسیاری نوشته و اجرا کردم. زبان طنز را بیشتر دوست دارم. ۹ سال خبر نگار صدای آمریکا بودم. یک سال در تلویزیون طلوع کار کردم بدم آمد طلاقش دادم و بلاخره دو سال آخر را در کابل برای شبکه های خصوصی  کلیپ های کوتاه ساختم که به نظرم موفقیتم بد نبود .
وضعیت وبلاگ نویسی در افغانستان نسبت به وبلاگ نویسی همزبانان ایرانی و تاجیکستانی چگونه است ؟ در ضمن در خود افغانستانی ها نظر به ترکیب قومی وبلاگ نویسی چه جایگاهی دارد ؟
در مورد وبلاگ نویسی اطلاع چندانی ندارم. فقط وبلاگ را صفحه ای یافتم که از این طریق با مخاطبان خویش رابطه برقرار کنم. یا چیزی می نویسم یا از تجارب دوستان استفاده می نمایم.
مسئولیت اصلی رسانه امروزی چیست؟ و چه باید کرد که پراکندگی ها به یک انسجام نگاری تبدیل شود ؟ هم در سطح قومی و هم در سطح ملی .
به عقیده من بیش از ۵۰% وبلاگ نویسان ” هر چند قوی یا ضعیف ” اما جدا اهمیت به کاروبلاگ و نوشتنشان قائل هستند و مجدانه می کوشند تا داشته های شان را به مخاطبان خویش برسانند. در این میان تعدادی هستند که تند حرکت می کنند و زود از نفس می افتند و دسته سوم هم کسانی هستند که به خاطر جلب توجه دختران یا پسران چیزهایی را از این و آن می گیرند  که متاسفانه این دسته بیشتر از دو دسته اول می باشند. اما در کل وبلاگ نویسی رو به رشد می باشد.
چه پیشنهادی برای وبلاگ نویسان نوجوان و جوان بی تجربه و کم تجربه مثل ما ها دارید ؟ بخاطر اینکه یک الگوی روشن رفتاری وجود ندارد و به قول برخی از بزرگان ما در افغانستان هنوز “ملت” نشده ایم ، چگونه می توان از ” ملت ” گفت؟
در این مورد باید عرض کنم که در حال حاضر وبلاگ نویسی میان جوانان شیوع چشم گیری داشته که در مورد کشور ما اکثریت جوانان یا می نویسند یا گشتی  به وبلاک ها می زنند.
تفاوت رسانه الکترونیکی را با رسانه های قدیمی مانند روزنامه ، مجله و کتاب چگونه ارزیابی می کنید ؟ و مخاطبان آنها را چگونه دسته بندی می نمایید ؟
با آن که به گفته شما رسانه های الکترونیکی  امروز با مطبوعات دیروز متفاوت می باشد . اما با این همه سایت یا وبلاگ هیچ گاه نمی تواند جای روزنامه یا نشریات را بگیرد. رسانه های طبعاتی یا جراید نیز مزایای دارد که توضیح آن در حوصله این صفحه نمی باشد.
این گفته شما به عقیده من تنها در کشورهای جهان سوم صدق می کند. اما در کشورهای غربی از کودکان تا مردان و زنان ۷۰-۸۰ ساله نیز به نام خود وبلاگ و سایت دارند. و دلیل آن نیز به نظرم این است که در کشورهای ما هنوز وبلاگ نویسی آنگونه که باید جای پای باز نکرده است و این نیاز به زمان دارد.
به نظر من ، در میدان بازی رسانه های امروزی بیشتر جوانان بازی می کنند . بزرگ سالان یا وارد این میدان نشده اند و یا اینکه با اسم مستعار می آیند . به طور مثال ، من وقتی پدرم را تشویق می کنم که در این میدان وارد بازی شود ، می گوید : “کوزه نو آبش سرد است ، بگذار کمی اطراف آن را منک بگیرد تا مثل کوزه های دیگر شود .” می گوید رسانه ی جدید مخاطبانش بسیار داغ و آتشین هستند ، تر و خشک را یک جا می سوزانند و همه چیز را با عینک امروزی نکاه می کنند . بیشتر نویسندگان آداب نویسی را که همان احترام به دیگران باشد مراعات نمی کنند و بیشتر دشنام نگاری مد شده است تا واقعیت نگاری . شما در این باره چه نظری دارید و چه باید کرد که کمی تعدیل ایجاد شود و سالمندان هم وارد میدان شوند تا از تجارب موفق و یا شکست خورده شان استفاده کنیم ؟
این غیر ممکن است که یک نسخه را به همه تجویز نماییم زیرا شیوه ها ، روش ها ، خواسته ها و تقاضا ها متفاوت می باشد. اما در کل اگر بتوانیم با در نظر داشت این که از این طریق پی گیری حقوقی نمی شویم . متعهدانه از حق بگوییم و بگذاریم به هر که بر می خورد این به نفع همه است.
با تشکر از باچه آزره که قبلا آمادگی خود را در این برنامه اعلام کردند و اگر چه در سفر بودند و زمان برای نوشتن و پاسخ گفتن نداشتند بازهم لطف کردند و به این سوالها پاسخ گفتند. من این سوالها را شخصا از باچه آزره پرسیده ام ، هر علاقه مند هموطن که نظری داشته باشد نیز می تواند پاسخ های خود را به سوالات بالا برایم ارسال کند ، باشد که از تجارب هم استفاده کنیم .

تظاهرات ده ها هزار نفر هزاره در کابل علیه کوچی ها و حکومت طرفدار کوچی نشان داد که یک تفاوت آشکار بین افغان و هزاره از نگاه برخوردهای سیاسی بوجود آمده است . افغانها برای رسیدن به خواسته های خود که همان قبضه کردن تمامی قدرت و بیرون کردن دیگران از کشور باشد ، به کمر خود بمب بسته و خود را منفجر می کنند تا با کشتن خود و چند انسان بی گناه به جهان نشان دهند از دولت کابل راضی نیستند!
اما هزاره ها برای رسیدگی به حق غصب شده خود برای جلوگیری از قتل عام مردم بی گناه خود توسط کوچی ها با پشتیبانی دولت ، دست به تظاهرات مسالمت آمیز می زنند تا به جان نشان دهند که حکومت کابل ، حکومت ضد تمدن و ضد آرمانهای مردمی است .
حال این پرسش مطرح است که آیا جامعه جهانی در این بازی به جانب داری از جکومت می پردازد و یا اینکه جانب مردم طرفدار دموکراسی و قانون را می گیرد؟
اگر جامعه جهانی و سازمان ملل و کشورهایی که تحت شعار دموکراسی به افغانستان رفته اند ، به خواسته مردم آرام و صبور هزاره توجه نکند ، این حقیقت به جهانیان آشکار خواهد شد که شعارهای طرفداری از دموکراسی یک دروغ بیش نبوده و جامعه جهانی مشوق وحشیگری ، درنگی و انتحار است ! و خود ملیت های دیگر را نیز تشویق می کند که مثل افغان ها و پشتونها راه انتحار را پیش گیرند…
دیده شود که جامعه ی جهانی کدام روی سکه را به نمایش می گذارند ، طرفداری از دموکراسی و آزادی بیان یا طرفداری از توحش و انتحار!
در همین رابطه :
گزارش سایت خبری نما [همراه با تصویر]
گزارش سایت خبری کابل پرس [همراه با تصویر]
گزارش سایت خبری بی بی سی فارسی [همراه با تصویر]
تصاویر جمع آوری شده از تظاهرات

بیست و چهارم سرطان ، چهلمین سالگرد درگذشت غم انگیز و مرموز علامه شهید سید اسماعیل بلخی بر تمامی عدالت خواهان تسلیت باد.

زورگویی و برتری همیشه هدایت کننده ی کلمه ی نفرت انگیز ” قدرت ” است . در کنار اینها  رقابت نیز نمک اضافه ی این غذای شور می باشد . داشتن قدرت آنقدر آدمی را تا دیوانگی پیش می برد که از نمونه هایش می توان جنگ هایی مانند جنگ ویتنام ، عراق و افغانستان را مثال زد . یکی موشک هوا می کند و دیگری آپالو و به قول قدیمی ها خودش را قاطی بزرگترها می کند . یکی به جای اینکه بفهمد طالبان اصلی خود دولت است ، دم از طالبان پاکستانی می زند. دیگری بجای نگاه کردن به وضعیت خراب کشورش ، به فکر فراهم کردن احتیاجات کشوری بی هویت است .
خلاصه اینکه قدرت همیشه آدمی را دیوانه می کند . حال اگر این قدرت در دست دیوانگان باشد دیگر چه ها خواهد شد ! یکی وجود کشوری را انکار می کند که جهان آنرا پذیراست ، دیگری طرفداری کشوری را می کند که به قول معروف از باد هوا زنده است . سال ها پیش طالبان را بوجود آورد و با یک حیله گری حادثه ی به نام یازدهم سپتامبر ایجاد کرد و دست آورد خویش را از ریشه کند .  چند سال بعد یکی دیگر از مزدورانش را به همان روش قدیمی از سلطنت برکنار کرد و با یک دادگاه حکم اعدامش را صادر نمود.
پشت میز قدرت نشستن هم خودش حکایتی دارد . سکوت و به زبان ساده تر همان زورگویی و یا خفه کردن صدا در گلو نیز از مزایای داشتن قدرت است. قدرتی که رسانه ها ، حکومت ها ، ملیت ها ، و خیلی چیزهای دیگر را در دست دارد. زندانی به بزرگی زندان گوانتانامو می سازد تا به قول خودش تروریست را زندانی کند اما صبای دیگر زندان قندها را منفجر کرده و خود را بی خبر می اندازد.  از حیله های مکار این آقای پرزیدنت جورج – ب زیاد هست که نه در اینجا گنجیده می شود و نه من حال حساب کردنش را دارم . از شجاع طلبی آقای حامد – ک هم که بسیار سخن های زیادی است . از همان فرارش در سالروز هفت ثور گرفته تا همان حرف های خنده دار طالبان پاکستانی و همان سخنی گه گفته بود : طالبان فرزندان افغانستان هستند ! از ریس جمهور بیگانه ی دیگری هم که دستش روی ماشه ی تفنگ است و خودش را خیلی می داند سخن های زیادی در اینترنت می توان یافت . حوصله ی جر و بحث در مورد بیگانگان و نژادپرستان را ندارم ! کاش یکی بود که به این قدرت مندان می گفت : از جان مردمان بی گناه که گذشته اید ، حداقل به خاطر خودتان از این بازی دست بردارید !!!
حال این بار قدرت مندان چه نقشه هایی برسر دارند ، خدا خودش می داند…
[در کنار نوشته ی بالا دیدن ویدیوی زیر نیز توصیه می شود ! اول موزیک وبلاگ را خاموش کنید بعد ویدیو را تماشا کنید ]