.:چشمه ریگی:.

باد تندی می وزد ، گویی که در حال پروازم . دست هایم را باز می کنم و چشمانم را می بندم و خود را به دست باد می سپارم . به کجا مرا خواهد برد ، به آسمان های بی کران و یا به زمین های پهناوری که موجودی تا به حال آنها را ندیده …

باد دستانم را می گیرد و با او همسفر می شوم . دستان سبک و سردش را احساس می کنم . حتی صدایش را می شنوم که با من و طبیعت حرف می زند. هم چنان که دستانم در دست باد است ، موهایم به این طرف و آن طرف می روند . مردمانی را می بینم که کوله بارشان را بسته ،خودشان را آواره ی دشت و بیابان نموده اند . کودکی را می بینم که برای گرم کردن خود و خانواده اش کتاب های پدرش را می سوزاند . دندان هایم را به هم می فشارم و بلند فریاد می زنم ، نه نه ن…..

چشم هایم را می گشایم، می بینم هنوز روی صندلی بالکن خانه نشسته ام . دفترم به این سو و آن سو رفته و مدام ورق می خورد …و من باور می کنم که پرواز کردم، به کجا نمی دانم ….

دست هایم را روی هم می گذارم و می فشارمشان تا گرم بمانم . گاهی اوقات آن ها را در جیب هایم پنهان می کنم تا از سرما محفوظ بمانند . اما هنوز می لرزم و احساس سرما دارم . نفس هایم در این هوای سرد مثل دودی در مقابل چشمانم به آسمان می روند و بعد از گذشت چند ثانیه گم می شوند . اتوبوس امروز دیر کرد ، صندلی های ایستگاه پر از آدم هایی شده بود که سعی می کردند با کشیدن سیگار خودشان را گرم کنند .

هر بار که نگاهی به ساعت می انداختم ، عقربه هایش از یکدیگر پیشی می گرفتند و گویی زمان برایشان میدان مسابقه ی شده است . یکی پایش را به زمین می کوبید و با خود حرف هایی زمزمه می کرد. همه نگران بودند که دیر به مقصدشان برسند .
اتوبوس در کنار چراغ قرمز آن طرف خیابان ایستاد ، همه نگاه هایشان به طرف اتوبوس بود . چراغ سبز شد ولی حرکت نکرد ،کسانی که در ایستگاه بودند با خود می گفتند که چه شده است . سرانجام اتوبوس حرکتی کرد ولی وقتی به ایستگاه رسید چراغ هایش خاموش شد . راننده با عصبانیت به ما رو کرد و گفت : کار نمی کند….با خودم گفتم قلب اتوبوس هم در این سرما یخ زده است….

از وبلاگ روزنوشت کوچ کردم و بعد از گذشت دو ماه اینجا را برای ادامه ی روزنوشت ها و داستان هایم برگزیدم . و شاید اینجا جایی باشد که تا آخرش آن را ادامه خواهم داد، نمی دانم شاید بازهم نظرم عوض شود، نمی دانم… نوشتن امروز را به جای فردا ترجیح دادم . این بار به نام چشمه ریگی . نمی دانم حقیقت است ، یا رویا ! ولی برایم از کودکی نامش آشنا بوده و هست . چشمه ریگی را برگزیدم برای اینکه مکانی است دلنشین و حیات بخش. هنوز هم تعدادی هستند که صورتشان را با آب چشمه ها می شویند و غبار کینه و نفرت را از وجودشان پاک می کنند .
با گذشت روزگار خاطره ها نیز از صحنه ی زندگی پاک می شوند و جای خود را به خاطره های جدیدی می دهند بدون اینکه یادی از گذشته های شود . شاید یکی از دلایل انتخاب این نام، زنده نگه داشتن یاد و خاطره هایی دوران کودکی ام باشد . دورانی که زود گذشت و مرا در حسرت بازگشت خود تنها گذاشت . هر چه پیش می روم که آن را بیابم ، غافل از اینکه هر لحظه از آن دور و دورتر می شوم …